|
1.mai
Notodden 2002
Oddrun Remviks
tale
Oddrun
Remvik er forbundsleiar i Fellesorganisasjonen for barnevernpedagogar,
sosionomar og vernepleiarar
Kameratar, solidariske vener av det
palestinske folk
 Israel har den siste tida lagt an ein
storoffensiv for å utradere det palestinske folk under dekke av å
skulle kjempe ned terror. Finansiert og støtta av USA gjenokkuperer
Israel dei palestinske områda. Det skjer systematisk tilfeldige
overgrep ved dei såkalla
sjekkpunkta.
Abla Masjoureh, kvinnekoordinatoren i den
palestinske fagrørsla utalte for ei tid tilbake:
Israelarane freister stanse gongen i våre
daglege liv, men ikkje berre det, også vår tankegong. Det er umogleg
å legge planar for morgondagen, vi veit aldri om vi kjem gjennom
sjekkpunkta.
Dette er kvardagen for
tusenvis av palestinarar i tillegg til krig og okkupasjon.
Her i Noreg har redselen
for å utvikle antisemmitisme vore sterkt framme, men å kritisere det
politiske leiarskapet hos eit folk er ikkje å ville fjerne folket.
Vi må slå fast at i
konflikten mellom Israelarane og Palestinarane er det ikkje snakk om ein
konflikt mellom to partar, men ei konflikt mellom ein okkupant og ein
som vert okkupert.
Det er ikkje ein kamp
mellom religionar eller kulturar, det er først og fremst ein kamp om
jord og rett til å bu. I denne kampen brukar staten Israel sine
overlegne militære ressursar til å gradvis å tilrane seg Palestina
sitt land og vatn.
I tillegg viser Israel
ein total forakt for verdssamfunnet, dei har ikkje respekt for FN og dei
aksepterer ikkje å sleppe granskingskommisjon inn i Jenin. Verda kan
ikkje akseptere at sanninga ikkje kjem fram, det israelske og
palestinske folk må få vite sanninga om Jenin.
Noreg må presse på for
å få USA til å sette makt bak kravet om at Isael skal trekke seg ut
av dei okkuperte områda, og vi må arbeide for at det kjem
internasjonale obervatørar inn for å overvåke situasjonen.
Vi kan ikkje akseptere at
Israel held Arafat innesperra. Siste melding i går på nyheitene,
skyting mot Arafat sitt hovudkvarter, Arafat skal vere uskadd, han har
det berre bra seier talsmann palestinarane.
Dette skjer samstundes
som USA og Israel ber Arafat vise mot og handlekraft til å stoppe sjølvmordsbombarane.
Palestinarane er eit
undertrykt folk. Vi skal i dag vise dei vår solidaritet og støtte ved
å gi pengar til Norsk Folkehjelp sin innsamlingsaksjon, i dagane
framover og til Israel har trekt seg ut skal vi kreve merking av
israelske varer slik at vi kan boikotte alle varene,
det er nemleg meir enn stangselleri og avocado som kjem frå
Israel.
Her heime er vi midt oppe
i lønsoppgjeret.
Våre kameratar i Hotell
og Restaurantarbeidarforbundet er i streik, dei har vore det i over
to veker.
Kampen deira er også vår
kamp, dei kjempar for høgare ulempetillegg
på kveldar, natta og i helgene og dei kjempar ein kamp for talet på
timar som det skal betalast for.
Arbeidsgjevarorganisasjonane
både i privat og offentleg sektor har lenge hatt ein klar strategi for
det som så besnærande vert kalla eit meir fleksibelt arbeidsliv.
Første kravet
i denne fleksibiliteten er at vi skal akseptere at
normalarbeidsdagen ikkje finns.
Du skal vere tilgjengeleg
for arbeidsgjevar døgnet rundt og det skal ikkje koste arbeidsgjevar
noko eller så lite som mogleg om du må vere borte frå familien eller
jobbe på tider der dei fleste av oss har fri.
Dei streikande i hotell
og restaurant er lågtlønte, mange kvinner og innvandrarar, det er
ikkje tilfeldig at arbeidsgjevarane slår til her.
I slike kampar må heile
fagrørsla stå saman vi aksepterer ikkje svekking av faglege rettar, vi
må stå saman mot offensiven til arbeidsgjevarane om at meir og meir av
lønsfastsettinga skal foregå lokalt.
I forhandlingane mellom
LO stat og Staten vart det semje i natt. Det vart ei forhandlingsløysing.
Men eg kan ikkje seie at eg er så godt nøgd, det generelle tillegget
har ikkje ein profil som er i tråd med LO sitt representantskapsvedtak,
ramma er og for låg til å ta igjen mindrelønsutviklinga mellom
offentleg og privat sektor. Forbetringane i avtaleverket er og
vanskelege å få auge på. Men tilbodet var for godt til å greie å
mobilisere til kamp mot det, og når vi hadde slått tilbake Staten sin
angrep på normalarbeidsdagen og andre bestemmelsar i avtaleverket, vart
det nesten som ein siger.
Forhandlingane med
Kommunenes sentralforbund vart brote av UHO og Lok i natt.
KS som er politisk leia
av eit fleirtal av AP, SV og SP tilbaud oss eit minstelønssystem der
berre minsteløna skal fastsettast sentralt så skal resten forhandlast
lokalt i ein marknad.
Gjennom dette tilbodet er
også KS med på og undergrave tariffavtalen si betydning og virkeområde.
KS syner meir omtanke for akademikarane som er ei lite gruppe i
kommunesektoren enn for dei store kvinnegruppene som knapt har ei løn
å leve av og utdanningsgruppene som ikkje får uttelling for
kompetansen sin.
Korleis tenkjer KS at dei
store gruppene lågtlønte kvinner og utdanningsgruppene som ikkje har høg
marknadsverdi skal få ei løn å leve av?
Korleis tenkjer KS at
likelønsproblemet skal løysast, det er uakseptabelt at kvinnene i
kommunesektoren tener 80 % av det menn tener.
Kommunenoreg er landet
sin største kvinnearbeidsplass, men også landet sin største lågtlønsarbeidsplass.
Dette er ei skam.
Og KS burde vere med på
og løyse dette ikkje gi oss tilbod om eit system som fører til enno større
skilnader.
I årets oppgjer kunne KS
hatt muligheit til å heve lønsnivået
i kommunenoreg, ved å gå saman med arbeidstakarorganisasjonane
for å skaffe meir pengar til kommunesektoren. I LO sitt
representantskap var det nemleg brei semje om at etterslepet skal
hentast inn igjen.
I både kommune og stat
opplevde vi åtak på normalarbeidsdagen heilt parallelt med privat
sektor.
Arbeidsgjevarane er på
offensiven og det er på ideologisk grunnlag, det er ein del av
marknadsliberalismen som grip om seg. Ei marknadsliberalisme der pengar
og ikkje mennesket vert sett i høgsetet.
Det er ikkje berre
arbeidsgjevarane som ute etter å ta frå oss opparbeida rettar, også
Bondevik II er ute etter å endre reglane for overtidsbestemmelsar og
endring av stillingsvernet i arbeidsmiljølova.
Fagrørsla må stå samla
og forsvare arbeidsmiljølova, vi vil ha eit sterkare vern, ikkje eit
svakare.
Fagrørsla må også stå
samla og vi må legge strategiar for korleis vi skal møte
arbeidsgjevarane sin offensive kamp, eg trur det framover kjem til å
verte meir synleggjort motsetning mellom arbeid og kapital. Vi må lage
ein motoffensiv og vi må sette grenser for kva vi kan akseptere.
Arbeidsgjevarane er på
offensiven, dei vel seg ut dei trur
er svakast og set inn støtet der, difor er det gledeleg at så mange
forbund innanfor privat og offentleg sektor har gitt solidarisk støtte
både i form av pengar og moral til våre streikande kameratar.
Service sektoren er ein
av LO sine satsingsområder, dette er eit tøyleslaust vekstområda som
vil krevja heile LO si kraft om dei tilsette der skal få ei løn og
leve av og eit arbeidsliv å leve i.
Vi må sørge for at
hotell og restaurantarbeidarane vinn streiken, vi toler ikkje eit
nederlag. Vi aksepterer berre ein siger og vi skal i felleskap sørge
for at dei streikande sigrar.
Det forrige
århundre vart kalla arbeidarrørsla sitt århundre. I dette århundre
vaks arbeidarrørsla fram, organiserte seg og klarte til ein viss grad
å tøyle kapitalkreftene.
Arbeidarrørsla tilkjempa
seg ein sentral plass i samfunnsutviklinga, vi fekk makt til å
omfordele samfunnet sine verdiar, til å styrke dei faglege rettane og
bygge opp sosiale og velferdsmessige ordningar. Arbeidarrørsla skapte
eit betre samfunn å leve i for det store fleirtalet av befolkinga. Alt
dette vart gjennomført fordi arbeidarrørsla i sitt grunnlag var ei
samfunnsendrande kraft. Vi skulle skape ei verd i vårt bilete.
Svært mykje er oppnådd.
Noreg er eit av dei rikaste land i verda, og vi har eit velferdsnivå
som dei fleste misunner oss. Noreg eit av dei samfunn i verda der
skilnadene er minst, det er vi stolte av, men vi kan ikkje slå oss til
ro med det.
For utviklinga går i gal
retning, dei rike vert rikare samstundes som det er mange som slit hardt
med å få endane til å møtast.
Hovudparola i dag er
bekjemp fattigdomen, vis solidaritet.
Det er ei skam at vi i
alle fall har 20 000 born som lever i fattigdom, born som ikkje får
vere med i det sosiale liv, born som skjuler foreldra sin fattigdom.
Det er ei skam at
trygdeytingane er så låge at 45
000 som har trygd som hovudinntektkilde må gå på sosialkontoret for
å få endane til å møtast.
Da nyttar med ikkje med
skreddarsydde tiltak som sosialministeren vil ha, det er berre ein ting
som trengs til desse det er høgare trygdeytingar.
Det er på tide at
Stortinget realiserar OT prp frå 1948 om at trygdene skulle vere så høge
at ein ikkje trong supplerande sosialhjelp.
I valkampen sist haust
var dei fattige sett på dagsorden, det var nesten overbod på kven som
var flinkast til å satse på dei fattige for å hjelpe dei.
Har det skjedd mykje?
Etter FO sitt syn alt for
lite, det har vore mykje prat, og vi har fått omfattande diskusjonar om
definisjonen på fattigdom. Det er klart at eit rikt land som Noreg
treng ein definisjon på fattigdom, men definisjonar gir ikkje brød.
FO utfordra difor
politikarane på fem tiltak;
-
Minstetrygda opp på 125
000,-
-
Alle eigendelar inn i
frikortordninga
-
Reell barnetrygd til alle
-
Gratis barnehage ved
inntekt under 225 000
-
Styrk fattig Noreg sitt
støtteapparat
Etter vårt syn er dette
strakstiltak som ein burde kunne sette i verk raskt og som ville få
positive konsekvensar for
mange fattigfolk og gi dei eit betre og verdigare liv. Vi appellerte
tikl politikarane om å ta ansvar, vise rettferd og opptre anstendig.
Men kva svar fekk vi, jo
vi fekk støtte frå SV og SP, men frå AP og regjeringspartia fekk vi
tilbod om dialog. Det er klart at FO som har kompetente fagfolk som veit
mykje om dei fattige sin situasjon i Noreg skal gå i dialog med
politikarane, men vår dialog gir ikkje pengar til fattigfolk. Pengane må
løyvast av politikarane og løyvast på ein slik måte at folk kan stå
oppreist og ta imot dei.
Vi fekk førespurnad om
vi definerte folk som hadde under 225 000,- som fattige. Dette var ein
diskusjon eg ikkje ville gå inn i, når folk ikkje får endane til å møtast
med full tids arbeid og så full løn, er det ikkje tid for finurlege
diskusjonar, det er bitre realitetar.
Kravet om ei løn å leve
av og ei arbeidstid å leve med får fornya styrke.
Kameratar vi har mange
kampar framfor oss
For eit par dagar sidan
vart eg oppringt av TA og spurt om det var vits i å gå i tog, sjølvsagt
sa eg ja, eg tykkjer til og med det er kjekt å gå i tog.
I Dagsrevyen i går vart
vi presentert for nokre arbeidstakarar som ikkje hadde gått i tog før,
nemleg Braathens tilsette
som etter dei vart oppkjøpt av SAS, har fått rasert arbeidsplassane
sine.
Ja, det er grunn til å gå
i tog, og vi har mange kampar å kjempe både nasjonalt og
internasjonalt. Vi skal sameine kreftene og mobilisere motkrefter så vi
igjen kan tøyle kapitalkreftene.
Historia har vist oss at
organiserte krefter kan påvirke utviklinga. Fagrørsla er godt
organisert, vi skal ta makta tilbake og vinne kampen slik at folket vinn
sin rett over kapitalen og kapitalkreftene.
|
